Portal - Kamieniec Ząbkowicki
 
Strona główna / Publikacje Sobota - 18 sierpnia 2018 Bogusława, Bronisława, Ilony     
polski
Wyszukiwarka
DIAGNOSTYKA EDUKACYJNA- Nauczyciel XXI wieku Zapewnienie uczniom bezpieczeństwa w czasie pobytu w szkole i w trakcie zajęć organizowanych przez szkołę poza terenem szkolnym
Syndrom wypalenia zawodowego
Pomiar dydaktyczny i działania naprawcze dla prawidłowej realizacji obowiązujących w poszczególnych klasach podstaw programowych.
Metody poznawania uczniów i zespołów klasowych
Konspekt zajęć koła matematyczno - przyrodniczego
Zmartwychwstanie-przejście do innego życia
Rada Szkoleniowa
Zasady bezpiecznego korzystania z Internetu
Scenariusz Obchodów 31. Rocznicy Wyboru Karola Wojtyły na Papieża
Scenariusz Uroczystości Obchodów Rocznicy Pontyfikatu Papieża Jana Pawła II
Sprawdzian z zakresu sakramentu pokuty
Praca z uczniem słabym i zdolnym
Ocenianie - podstawy prawne, funkcja oceny, sposoby oceniania uczniów
Wychowawcza Rola Rodziny

 

 

 

DIAGNOSTYKA EDUKACYJNA- Nauczyciel XXI wieku

Wszyscy ludzie mają jedną wspólną cechę SĄ RÓŻNI

W praktyce szkolnej fakt ten jest często ignorowany. To nauczyciel narzuca własne preferencje i oczekuje, że uczniowie dostosują się do niego. Niektórym się to udaje, innym – nie.

Konsekwencje niedostosowania są powszechnie znane:

-         Uczeń otrzymuje złe stopnie,

-         Nie lubi przedmiotu

-         Ucieka z lekcji

-         Ciągle skazany jest na niepowodzenie

Dobry nauczyciel powinien mieć sprawność dobrego diagnostyka edukacyjnego.

Tylko taka kompetencja zapewni sukces i jemu i jego uczniom.

Praca bez diagnozy jest pracą w ciemno.

Prowadzi do kolizji edukacyjnych, w których poszkodowany jest zawsze uczeń.

Każdy potrzebuje akceptacji innych, pragnie być zauważony, doceniony, szanowany przez innych. Uczeń jak każdy człowiek, chce tego samego.

Najprostszy sposób na zdobycie akceptacji i uznania to spełnianie oczekiwań.

Jest to sposób najprostszy, ale rzadko – najzdrowszy!

„Spełnianie oczekiwań” to dopasowywanie  się do ram wytyczonych przez określone środowisko: rodziców, grupy rówieśniczej, konkretnych ludzi, nauczycieli; ich norm, wartości, przekonań.

Praktyka  przelewania „wiedzy” w jakikolwiek sposób, w nadziei,  że coś zostanie w umysłach uczniów to procedura nieefektywna. Dzieci interesuje wszystko i praktycznie wszystkiego można ich nauczyć.

Kluczem jest odpowiednia

profesjonalna

KOMUNIKACJA

podstawowe i jedyne narzędzie

pracy nauczyciela

w nauczaniu i wychowaniu.

Ktoś kto nie jest „dobry”, jest „niedobry” lub „trudny”.

Mówiąc o kimś, że jest „trudnym” przypadkiem, tak naprawdę mówimy, że jest on „trudny do zniesienia dla nas”, bo inaczej reaguje, inaczej się zachowuje, robi co innego niż byśmy chcieli.

Jest inny, wychodzi poza nasze ramy.

Drażni nas, przeszkadza, zawadza i nie rozumiemy, dlaczego tak właśnie się zachowuje.

Różnice charakterów i osobowości

Psychologia  wyróżnia wiele typów osobowości, ale najprostszy podział wskazuje na 4 główne – choleryka, sangwinika, melancholika i flegmatyka.

Najłatwiej jest „znaleźć wspólny język” z osobą z tej samej grupy osobowościowej, ponieważ komunikacja przebiega w ten sam sposób.

Jednak praca z osobami o różnych typach osobowości nie jest skazana na porażkę – należy tylko rozpoznać dany typ i przystosować swoje komunikaty w odpowiedni sposób.

Nauczyciel jako ekspert, znając profile osobowe, preferencje w sposobie uczenia się swoich uczniów, najtrafniej dopasuje do nich metody, formy pracy na lekcjach oraz narzędzia uczenia się.

Talent pedagogiczny to:

-         Widzenie sprawy całościowo,

-         Traktowanie innych i siebie z sercem i życzliwością.

Jest to również umiejętność pomagania uczniowi w odnalezieniu jego talentów i mocnych stron i oparcie na nich pracy dydaktycznej oraz wychowawczej.

Style uczenia się

Wykorzystując  określone sposoby uczenia się sprawiamy, że stają się one dominujące i zaczynamy ich używać w sposób automatyczny. Dzięki temu szybciej i skuteczniej uczymy się, rozwijając indywidualny, najlepszy dla nas styl uczenia się.

W procesie zapamiętywania posługujemy się wszystkimi swoimi zmysłami. Najlepsze rezultaty są jednak wtedy, gdy głównie wykorzystujemy zmysł dominujący. Dzięki temu efektywność uczenia się wyraźnie wzrasta.

Każdy w odmienny sposób odbiera i przekazuje impulsy z otaczającego świata.

Na ukształtowanie się charakterystycznego dla nas stylu uczenia się ma wpływ zarówno natura, jak i wychowanie.

Badania prowadzone nad stylami przetwarzania informacji wykazują, że:

}  Około 30 % ludzi zapamiętuje trzy czwarte tego, co usłyszy,

}  Około 40 % zapamiętuje trzy czwarte tego, co przeczyta lub zobaczy,

}  Około 15 % najlepiej uczy się dotykowo,

}  Około 15 % z nas uczy się poprzez ruch,  działanie.

Według takiej dominacji można podzielić nas na grupy: wzrokowcy, słuchowcy, dotykowcy, kinestetycy.

 

Istotą szkoły jest uczenie uczniów, nie zaś „przyłapywanie” ich na niewiedzy i brakach umiejętności.

Nauka jest procesem poznawania nie zaś jednorazowego posiadania wiedzy.

Uczenie nie polega na „przelewaniu” informacji w nadziei, że coś z tego dotrze do ucznia.

Uczeń powinien dostać klarowne narzędzia kontroli procesu własnego uczenia się, aby mógł być za to odpowiedzialny.

Ocena ma wspierać rozwój ucznia, a nie gasić i blokować jego motywacje, możliwości, jego potencjał.

Uczeń powinien wiedzieć kiedy, z czego i w jaki sposób będzie oceniany.

Ocena nie może być narzędziem dyscypliny nauczyciela. 

Ocena jest rezultatem procesu komunikacji między nauczycielem i uczniem.

Im większe podobieństwo między nauczycielem  i uczniem, tym oceny są wyższe.

Podobieństwo dotyczy m.in. stylu myślenia i działania, rodzaju inteligencji, preferencji sensorycznych.

Istotą szkoły jest ocenianie

}  aby uczeń wiedział, gdzie się znajduje na ścieżce edukacyjnych oczekiwań szkoły,

}  aby  nauczyciel wiedział, gdzie są jego uczniowie,

aby nauczyciel wiedział jak (i dla kogo) skuteczne są jego metody nauczania.

Pamiętajmy o magicznej roli pochwały, życzliwości i zainteresowania.

Ocenianie oparte o te wymiary ma zupełnie inny wymiar psychologiczny.

W ocenianiu trzeba koniecznie starać się wyjść poza pola własnych nawyków wynikających z osobistych preferencji.

Niezmiernie ważna w procesie edukacyjnym jest motywacja do nauki

Najczęściej występującymi motywami

uczenia się są:

-         motywy poznawcze,

-         ambicyjne,

-         lękowe,

-         praktyczne.

Brak motywacji do nauki

Poziom motywacji do nauki najbardziej obniżają:

a)     nudne lekcje

b)    trudność materiału

c)     niesprawiedliwe ocenianie

d)    brak niezbędnej energii potrzebnej do nauki

e)     brak celów

f)      wygórowane cele

Motywacje do nauki osłabiają także:

-         Niewłaściwe stosunki między nauczycielem i uczniem,

-         Nieprawidłowe funkcjonowanie ucznia w klasie,

-         Negatywny wpływ grup rówieśniczych,

-         Brak wiary w swoje możliwości,

-         Błędne odczytywanie swoich pragnień,

-         Obawa przed porażką i nowością,

-         Często wynikająca z tego bierność,

-         Negatywne nastawienie.

Niemiecki psycholog Rosenfeld wyróżnił 8 grup motywów uczenia się dzieci i młodzieży:

1.     Uczenie się dla uczenia.

2.     Uczenie się w celach korzyści osobistych.

3.     Uczenie się ze względu na utożsamianie się z grupą.

4.     Pragnienie osiągnięcia powodzenia i uniknięcia niepowodzenia.

5.     Uczenie się ze względu na nacisk i przymus.

6.     Poczucie obowiązku.

7.     Praktyczne cele życiowe.

8.     Uczenie się ze względu na potrzebę społeczną.

Poziom motywacji do nauki najbardziej podnosi:

      możliwość otrzymania dobrej oceny

      zainteresowanie materiałem

      miły i życzliwy nauczyciel

      wiara w swoje możliwości

      odwaga w działaniu

      system oceniania

      pochwały za „małe” sukcesy

      atrakcyjna forma przekazywania wiedzy

„Prawdziwy wychowawca uczestniczy więc w życiu dzieci i młodzieży. Interesuje się jej problemami, stara się poznać jej zapatrywania, uczestniczy w jej życiu sportowym i kulturalnym, w jej rozmowach; jako dojrzały i odpowiedzialny przyjaciel wskazuje dobre cele i drogi do ich osiągnięcia[... ]. W takim klimacie pedagogicznej obecności wychowawca nie jest uważany za przełożonego lecz za ojca, brata i przyjaciela".  /Błogosławiony Jan Paweł II/

 

Prezentacja wykonana na postawie szkolenia przeprowadzonego przez panią Izabelę Michońską - doradcę metodycznego z zakresu przedmiotów zawodowych w PCEiPPP w Wołowie.

Opracowanie:

s. Katarzyna Fabicka                                                                                                                                              Teresa Gembara

 

 

 

 

 

 

 
© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: IAP