Portal - Kamieniec Ząbkowicki
 
Strona główna / Publikacje Czwartek - 18 października 2018 Hanny, Klementyny, Łukasza     
polski
Wyszukiwarka
Wychowawcza Rola Rodziny Zapewnienie uczniom bezpieczeństwa w czasie pobytu w szkole i w trakcie zajęć organizowanych przez szkołę poza terenem szkolnym
DIAGNOSTYKA EDUKACYJNA- Nauczyciel XXI wieku
Syndrom wypalenia zawodowego
Pomiar dydaktyczny i działania naprawcze dla prawidłowej realizacji obowiązujących w poszczególnych klasach podstaw programowych.
Metody poznawania uczniów i zespołów klasowych
Konspekt zajęć koła matematyczno - przyrodniczego
Zmartwychwstanie-przejście do innego życia
Rada Szkoleniowa
Zasady bezpiecznego korzystania z Internetu
Scenariusz Obchodów 31. Rocznicy Wyboru Karola Wojtyły na Papieża
Scenariusz Uroczystości Obchodów Rocznicy Pontyfikatu Papieża Jana Pawła II
Sprawdzian z zakresu sakramentu pokuty
Praca z uczniem słabym i zdolnym
Ocenianie - podstawy prawne, funkcja oceny, sposoby oceniania uczniów
 
 
Wychowawcza Rola Rodziny,
jako nieodzowny element funkcjonowania dziecka w szkole
 
Wychowanie to proces rozwijania uczuć i woli; umiejętności oceniana zjawisk życia i uznawanie wartości; wyrobienia przekonań, powodów i motywów postępowania; formowania charakterów i ukształtowanie osobowości. Mówiąc o wychowaniu mamy na myśli, świadomą działalność jednych osób zmierzających do wywołania poprzez interakcje społeczne trwałych zmian w osobowościach innych osób.
Rodzice ponieważ dali życie dzieciom, w najwyższym stopniu są obowiązani do wychowania potomstwa i dlatego muszą być uznani za pierwszych i głównych jego wychowawców.
Są oni pierwszymi „drogowskazami” w życiu dziecka i bardzo ważne, by potrafili być właściwymi drogowskazami. Wychowanie jest najtrudniejszą ze sztuk:
• trzeba samemu wiedzieć, by móc drugiego współtworzyć;
• trzeba samemu wiedzieć, by drugiemu przekazać;
• trzeba samemu potrafić, by drugiego nauczyć;
• trzeba samemu kochać, by miłość wyzwolić.
Efekty wychowania w rodzinie zależne są w bardzo dużym stopniu od postaw rodzicielskich. Można je  podzielić na dwie grupy:
- postawy właściwe,
- postawy niewłaściwe.
Do postaw właściwych zaliczamy postawę:
• akceptacji,
• współdziałania z dzieckiem,
• dawania mu rozumnej swobody,
• uznawania jego praw.
Natomiast do postaw niewłaściwych należy postawa:
• odtrącająca wobec dziecka,
• unikająca,
• nadmiernie chroniąca,
•  stawiająca wygórowane wymagania.
Niewłaściwe postawy rodzicielskie wywierają szkodliwy wpływ na rozwój dziecka. Konsekwencją takich postaw bywa władczość dziecka, egoizm, zarozumiałość, niechęć do nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, uleganie, zazdrość, kłamliwość.
Rodzina jest wspólnotą jedyną pod względem przekazywania z pokolenia na pokolenie wartości:
- kulturalnych,
- etycznych,
- społecznych,
- duchowych,
- religijnych,
istotnych dla rozwoju i powodzenia własnych członków oraz społeczeństwa.

Głównym zadaniem rodziny jest: zaspokajanie potrzeb fizycznych i psychicznych każdego członka rodziny, tak by mógł on żyć i rozwijać się.

Są to potrzeby:
I. FIZJOLOGICZNA - każdy ma prawo do odżywiania się, ubierania się i własnego miejsca w domu,
II. BEZPIECZEŃSTWA - dom jest schronieniem, gdzie nic nam nie zagraża,
III. MIŁOŚCI- jest konieczna dla prawidłowego funkcjonowania człowieka i rozwoju jego osobowości,
IV. SZACUNKU - niezależnie jaką rolę życiową pełnimy,  chcemy aby nas akceptowano, chwalono, szanowano nasz trud. Ma to wpływ na samorealizację, rozwijanie się, znalezienie sensu życia.
Rodzice są pierwszymi osobami, które uczą dziecko jak żyć, od nich, więc zależy w dużej mierze, jakie postawy będzie przyjmować ich potomek w przyszłości. Rodzice powinni pamiętać, że najważniejsze jest wspieranie rozwoju dziecka i osiąganie takich celów jak: cele moralne, psychiczne, dobro, prawda, miłość. Celem głównym wychowania, będzie więc doprowadzenie do takiego etapu rozwoju jednostki, aby było to maksimum jego potencjalnych możliwości, z którymi już  się urodził.
Rodzina powinna dać dziecku miłość, opiekę i zapewnić wszystkie jego potrzeby psychiczne, fizyczne i intelektualne. To w niej dziecko nawiązuje pierwsze więzi emocjonalne z rodzicami, rodzeństwem. Uczy się jak żyć w zgodzie z innymi, jak dostosowywać swoje zachowanie do oczekiwań grupy i jak czerpać z tego korzyści. Ważnym aspektem jest proces socjalizacji, czyli uspołeczniania, by móc funkcjonować w obrębie grupy (przedszkola, szkoły, grupy rówieśniczej).
Rodzina musi umieć dawać dziecku przykład, być dla niego godnym wzorem do naśladowania. Odgrywa zasadniczą role w rozwoju jednostki, w zaspokajaniu potrzeb i stwarzania warunków do nauki. To rodzina jako pierwsza uznaje dziecko za autonomiczną jednostkę,uznaje jego potrzeby samorealizacji, bezpieczeństwa, uznania i szacunku.
Rola rodziny w wychowaniu spełnia funkcje:
- wychowawcze, jest mostem pomiędzy człowiekiem a społeczeństwem. Głównie w młodym wieku (przedszkolny, szkolny) kontakty dziecka ze środowiskiem zewnętrznym odbywają się za pośrednictwem środowiska rodzinnego;
- rodzina zaspokaja bardzo ważną potrzebę bezpieczeństwa dziecka;
- rodzina spełnia ogromną  rolę w wykształceniu odpowiednich hierarchii wartości;
- tylko środowisko rodzinne może najpełniej zaspokoić potrzeby jego uczestników, głównie potrzebę miłości, przynależności, bezpieczeństwa i przyjaznych kontaktów;
- rodzina jest miejscem, gdzie doznajemy miłości i akceptacji. 
Bardzo ważną rolę w kontakcie z dzieckiem odgrywają tzw. Epizody wzajemnego zaangażowania To szczególny rodzaj spotkania rodzica z dzieckiem. Polega na wspólnym rozwiązywaniu zadań, pomocy ze strony dorosłego, towarzyszeniu w działaniu dziecka. 
Ważną rolę odgrywa tu zaangażowanie emocjonalne między rodzicem a dzieckiem.
Istotnym czynnikiem w wychowaniu jest współpraca szkoły ze środowiskiem rodzinnym uczniów. Wzajemne wsparcie pomaga w rozwoju intelektualnym, jak również moralnym młodych ludzi.
Tylko dzięki wzajemnemu oddziaływaniu tych dwóch środowisk możliwy jest pełny rozwój osobowości.
 
„Rodzice zobowiązani są prowadzić dziecko na drogę poszukiwań i realizowania wartości, muszą oni jednak wiedzieć, że:
wychowywać to znaczy być tym, na kogo pragnie się wychować,
wychowanie jest zapobieganiem, postępowaniem uprzedzającym,
wychowanie to ofiarowywanie dzisiejszego czasu tak, aby przyniósł pożytek jutro,
wychowanie to ćwiczenie charakteru, 
rozpieszczanie to wprowadzenie w błąd, a nie wychowanie,
wychować to znaczy nie uzależniać, pomóc dziecku stać się sobą samym,
wychowanie to nauka mówienia prawdy,
wychowanie to zasiewanie ideałów, na których mają wzrastać ludzie”.

Pino Pellegrio

 
 

Analiza ankiet o sytuacji życiowej dziecka

Analizując sytuację życiową w klasie I na podstawie ankiet wypełnionych przez rodziców większość wskazała na przeciętne warunki bytowe. Sześć rodzin uznało swój poziom dochodów za dobry, natomiast jedna rodzina za zdecydowanie niewystarczający.
Siedmioro dzieci posiada własny pokój, sześć osób dzieli go z rodzeństwem, natomiast trzy osoby mieszkają w jednym pokoju z rodzicami lub jednym z nich. Wynika to zapewne z warunków bytowych, ponieważ dwie rodziny swoje mieszkanie posiadają w jednym pokoju, siedem rodzin posiada po dwa pokoje, dwie rodziny mieszkania trzypokojowe i pięć rodzin zamieszkuje w mieszkaniach czteropokojowych.
Zdecydowana większość, pomimo nie najlepszej sytuacji materialnej, inwestuje w swoje pociechy przynajmniej raz w miesiącu kupując im książki i czasopisma, a pozostali robią to w miarę swoich możliwości finansowych.
Wszyscy utrzymują więzi zarówno z dalszą rodziną, jak i więzi sąsiedzkie.
Większość posiada kierunkowe wykształcenie zawodowe lub wykształcenie średnie. Wśród rodziców klasy pierwszej znajduje się również absolwent wyższej uczelni.
Wśród rodziców jest dwunastu pracujących ojców i cztery pracujące mamy. Siedem mam nie pracuje w swoim zawodzie. Siedem osób, tj. dwóch ojców i dwie mamy, pozostaje bez pracy.
Każda rodzina posiada radio, telewizor i komputer. Pomimo tych atrakcji ponad połowa z rodziców poświęca czas swoim pociechom na wyjście na wspólny spacer lub wycieczkę rowerową. Niektórzy grają ze swoimi pociechami w gry planszowe, wyjeżdżają z dziećmi na basen lub do kina.
Sześć rodzin posiada jedno dziecko, dziewięć rodzin dwójkę dzieci, z których trzy rodziny posyłają do szkoły obie pociechy oraz jest również wśród nas jedna rodzina wielodzietna, która do szkoły posyła trójkę dzieci. Dwie rodziny mają również swoje maleństwa w przedszkolu.
Wśród dzieci klasy pierwszej znajduje się jedna rodzina, którą rozdzieliła śmierć, a większość tworzy pełne rodziny, są również  trzy rodziny niepełne, wśród których pomimo zawiłości życia panują co najmniej dobre stosunki pomiędzy matką i ojcem.
Zdecydowana większość dzieci wykonuje swoje obowiązki domowe, natomiast dwie rodziny nie angażują swoich pociech do pomocy w zajęciach domowych. Połowa z rodzin obchodzi różnego rodzaju święta, dodatkowo w sześciu rodzinach pielęgnuje się tradycję urodzin.
Większość ma bardzo dobrą lub dobrą ocenę osiągnięć szkolnych swoich dzieci i tylko trzy rodziny uważają je za przeciętne. Ponad połowa aktywnie angażuje się w pomoc dziecku przynajmniej godzinę dziennie, w dwóch rodzinach, ze względu na obowiązki, nie jest to praktykowane.
Analizując aktywność dzieci po szkole w siedmiu rodzinach odrabianie lekcji trwa do godziny, a pozostali poświęcają na naukę więcej niż godzinę. Podobnie wygląda sytuacja jeśli chodzi o oglądanie telewizji. Zdecydowana większość rodziców nie pozwala swoim pociechom na spędzanie czasu przed komputerem dłużej niż godzinę. W trzech rodzinach dzieci mogą jednak korzystać z komputera więcej niż dwie godziny.
W każdej rodzinie przynajmniej godzinę poświęca się na czytanie książek, a w trzech rodzinach mamy prawdziwych bibliofilów, którzy z pasją poświęcają się książkom dłużej niż godzinę.

 
 

Opracowanie: s. Katarzyna Fabicka, Krystyna Śleziak

 
© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: IAP